![\"\"](\"http:\/\/henkhorck.nl\/wp-content\/uploads\/2017\/11\/Laura-Wijsman-Voorjaar-300x240.jpg\")
<\/p>\nHet eerste voorjaarszonnetje verdwijnt langzaam uit beeld, ergens in de verte hoor je de roep van een kerkuil!
\nVoorjaar!….vele dieren hebben er naar verlangd, het was een lange en koude winter met veel sneeuw waarvan de laatste restjes nu wegsmelten!
\nDe natuur komt langzaam maar zeker weer tot leven, de merels achter op de brink laten al voorzichtig de eerste deuntjes horen!
\nEindelijk voorjaar, het was een nare winter voor alle dieren, Stekel heeft van dit alles niets gemerkt!
\nStekel ligt de hele winter al in zijn heerlijk warme bedje, hij slaapt als een marmot misschien wel als twee marmotten.
\nStekel woont onder een grote composthoop die achter het vervallen boerderijtje ligt, vlak naast de composthoop ligt de boomgaard!
\nIn deze boomgaard is Stekel regelmatig te vinden, hier vind hij de heerlijkste hapjes, Stekel draait zich om in zijn slaap, hij droomt over heerlijke appeltjes, zoetsappige peren en prachtige rode bessen.
\nHij is gek op eten vooral de kruisbessen vind Stekel heerlijk, maar het allerlekkerst vind hij toch wel een vette regenworm!
\nNu willen jullie natuurlijk weten wie Stekel is?, nou misschien heeft zijn naam het al een beetje verraden, maar Stekel is een Egel!
\nEn wist je dat Egels de hele winter liggen te slapen, de meeste Egels duiken ehm kruipen in november in hun warme bedje en slapen dan meestal tot eind april!
\nOok stekel slaapt, het is half april en het duurt niet lang meer of hij word ook wakker, maar voor nu droomt hij over eten en dat is een teken dat zijn winterslaap niet lang meer zal duren!
\nIk denk dat een egel best wel honger heeft na zo\u2019n lange en koude winter, Egels eten de hele zomer door, er moet natuurlijk wel een vetlaagje worden gekweekt voor de komende winter!
\nOok Stekel heeft dat gedaan, de laatste dagen voor hij aan zijn winterslaap begon sleepte hij al met zijn dikke buikje over de grond!
\nEen paar patrijzen die ook bij de boerderij woonden hadden hem al uitgelachen, \u201cHey Stekel!…je moet niet zoveel vreten je lijkt wel en plof-egel\u201d, en schaterlachend liepen ze verder!
\nStekel haalde dan zijn schoudertjes op en liep dan weer zijn neusje achterna, wist je dat egels een hele goede neus hebben? ze ruiken echt alles en zo kunnen ze ook de lekkerste hapjes vinden!
\nOok de oortjes van Egeltjes werken uitstekend, ze horen echt alles vooral de laatste roddels waar Stekel zo gek op is, hij had gehoord dat Pa Kerkuil stiekem was uit geweest met Kei het steenuiltje. Stekel vond dat super grappig omdat Kei het Steenuiltje wel drie keer zo klein als pa kerkuil, haha
\nDe Steenuiltjes wonen in een oude knotwilg dicht bij de sloot, pa en ma Kerkuil wonen op de oude zolder waar vroeger het hooi voor de winter werd opgeslagen, er wonen ook vele muizen en daar houden de uiltjes wel van!
\nRond de boerderij woonde Griezel de lapjeskat, Stekel had hem Griezel genoemd omdat het een naar beest was, die het altijd op hem gemunt had!
\nGriezel had de laatste keer een koekje van eigen deeg gekregen, Stekel was lekker aan het scharrelen onder de appelbomen op zoek naar een lekker hapje, toen ineens uit het niets dook Griezel boven op hem.
\nNu kunnen Egeltjes zich razend snel oprollen, Egeltjes veranderd dan in een rond spelden kussen, alleen zitten nu de scherpe puntjes aan de buitenkant!
\nEn de stekels van Stekel zijn vlijmscherp dat heeft Griezel ook gemerkt, hij heeft drie dagen met een paar stekels in zijn kin rondgelopen, als Stekel er aan denk dan schiet hij nog in de lach!
\nAls een vuurpijl was Griezel jankend in de verte verdwenen, eigen schuld dikke bult vind Stekel!
\nStekels slaap word onrustiger, het zal nu niet lang meer duren of Stekel zal wakker worden!
\nHij heeft heerlijk geslapen in zijn huisje onder de composthoop, Stekel heeft op jonge leeftijd zijn vader en moeder al verloren, op een avond zijn ze beiden niet meer Thuis gekomen!
\nVolgens een van de houtduiven waren ze gepakt door het monster met de lichtgevende ogen!
\nHet was geen makkelijke tijd voor hem, hij had ook al geen broertjes of zusjes en toen pa en ma niet meer terug kwamen was Stekel helemaal alleen!
\nMet pijn in de buik word hij langzaam wakker, mmmm\u00a0 ik wil verder slapen denkt hij knorrig het is nog veel te vroeg, hij voelt zijn knorrende buikje en denkt dan even terug aan de lekker hapjes die hij voor de winter heeft gegeten!
\n\u201cJammie lekkere appeltjes\u201d, mompelt hij, nee!…dat is nog veel te vroeg bedenkt hij zich, Stekel rekt zich uit en zijn neus maakt en snuffelend geluid!
\nLangzaam maar zeker komt Stekel in beweging en langzaam loopt hij naar buiten, voorzichtig kijkt hij in het rond, aandachtig luistert hij of er ook iets te horen is, maar hij ruikt niets, hoort niets, en ziet niets!
\nDe kust is veilig en dan wandelt Stekel voor de eerste keer in het nieuwe jaar naar buiten, bij een plasje water gaat hij wat drinken, heerlijk wat had ik een dorst denkt Stekel!
\nDan gaat hij de boel eerst maar eens verkennen en rustig wandelt hij richting de boomgaard!
\nDe meeste dieren gaan slapen of liggen al in hun warme nestjes te slapen als Stekel de boel gaat verkennen, Egels zijn echte nachtdieren!
\nHet is een heerlijke rustige nacht en het is nog vroeg in het voorjaar, zo nu en dan hoort hij een uil in de verte rooepen, maar voor de rest is het erg stil!
\nBrrrr\u2026..een rilling gaat door Stekels lijfje, \u201cstraks maar weer snel op huis aan en dan nog lekker even slapen, mompelt hij in zich zelf!!
\nOnderweg vind Stekel nog wat hapjes die hij zich goed laat smaken, dan kuiert hij weer richting de compost hoop!
\nLangzaam kruipen de dagen voorbij, elke avond gaat Stekel er op uit\u00a0 op zoek naar lekker hapjes, om dan vroeg in de morgen lekker weer te gaan slapen!
\nHet is nu volop voorjaar de fruitbomen staan in volle bloei, de vogels zingen de hele dag en zijn druk met het bouwen van hun nestjes!
\nStekel slaapt overdag dus krijgt hij er weinig van mee, in de vroege morgen maakt hij wel eens een praatje met de patrijzen of met andere bekenden , om dan vervolgens weer in zijn bedje te duiken!
\nEr zijn soms momenten dat Stekel zich eenzaam voelt en dat zijn dan de momenten dat hij zijn ouders mist, een klein momentje is hij dan droevig en dan schut hij die gedachten weer van zich af en vervolgd hij zijn weg!
\nElke nacht is Stekel op pad, zo nu en dan maakt hij ook een praatje met pa of ma Kerkuil die dan ergens op en paaltje zitten of met een van de Steenuiltjes!
\nSoms komt Stekel ander dieren tegen en sommige gaat hij ze liever uit de weg zoals de familie marter!
\nGelukkig heeft Stekel goede oren en een goede neus en zo maakt hij zo nu en dan een omweggetje!
\nVan elke bewoner kent Stekel wel de geurtjes en de geluiden en dat is reuze handig!
\nTwee nachten geleden heeft Stekel een ander geurspoor geroken, een geurtje die hij niet kent en dat maakt Stekel extra voorzichtig, je weet maar nooit!
\nExtra op zijn hoede wandelt Stekel ook nu weer richting zijn huisje, snif, snif, stokstijf blijft Stekel staan en luistert aandachtig, in de verte hoort hij een ritselend geluid!
\nHeel voorzichtig sluipt hij richting het geritsel, wie of wat zou het zijn?, vraagt hij zich af.
\nNieuwsgierig spitst hij zijn kleine oortjes en blijft zich afvragen wat het is, in gedachten blijft hij een moment staan, en als hij zijn aandacht weer richt op het geluid bemerkt hij dat het geritsel is verdwenen, hmmm
\nAls hij begint te gapen besluit hij om weer naar huis te gaan, zijn buikje is weer gevuld en van dat gescharrel door de boomgaard en om de oude vervallen boerderij wordt je best wel moe.
\nLang duurt het niet of Stekel is weer in dromeland, toch is zijn slaap een beetje onrustig, hij vraagt zich elke keer weer af wie er om zijn huisje sluipt!
\nNu had hij het ook al aan pa en ma\u00a0 bosuil gevraagd, maar die waren drukker met hun zelf dan met de omgeving, tja, het is voorjaar dan krijg je dat \ud83d\ude09.
\nEen paar nachten later was het dan zover, Stekel had weer een vreemd gevoel in zijn buikje en nee hij had niet teveel of te weinig gegeten!
\nHet gevoel wat hij voelde was vreemd, erg vreemd zelfs hij had dit nog nooit gevoeld, hij wilde het van zich afschudden maar dat lukte niet echt!
\nStekel was onderweg naar de oude moestuin, daarvoor moest hij twee keer onder een oude beukenhaag door.
\nNet voordat Stekel voor de tweede keer onder de haag door wilde kruipen hoorde hij geritsel, en snoof hij weer die onbekende geur op, meteen was Stekel alert en waakzaam!
\nHij probeerde het geluid te traceren om vervolgens voorzichtig die richting op te sluipen, het geluid kwam van de andere kant van de eerste haag, best wel vreemd vond Stekel omdat hij daarnet vandaan kwam!
\nHij besloot om meteen naar de andere kant van de haag te gaan, Stekel wilde nu wel eens weten wie of wat er op steeds zijn erf liep rond te struinen!
\nMaar op het moment dat hij zijn neus door de kleine doorgang onder de haag stak, gebeurde dat ook vanaf\u00a0 de andere kant, even later lag hij in een reflex opgerold voor de doorgang!
\nTja, je weet dat als egels zich zelf willen beschermen, dat ze zich dan meteen oprollen en zich als het ware veranderen in een rond spelden kussen en daar houden ander dieren niet zo van!
\nNa een paar minuten kwam het neusje van Stekel tevoorschijn en een paar kleine oortjes, die meteen gespitst waren zoek naar wat zich aan de andere kant van haag bevond!
\nOok de kleine kraaloogjes kwamen tevoorschijn en keken meteen onder door de smalle doorgang van de haag, in het zwakke maanlicht ziet hij een zichzelf aan de andere kant van de haag!
\nHuhh\u2026.even snapt hij er niets van \u201choe kan dat dan?\u201d mompelt hij en meteen hoort hij aan de andere kant een warm stemmetje die vraagt,\u00a0 \u201cwie ben jij?\u201d.
\nEhm huhh wie wat ehh ikke euh?, aan de andere kant van de haag word er zacht gelachen.
\nHet vreemde gevoel word er alleen maar erger door, zijn hele buikje draait alsof het een draaimolentje is.
\nStekel snapte er helemaal niets meer van, wat gebeurt er allemaal?
\nStekel raakt er van in de war, hij is al zo lang alleen dat wat hij nu toch ziet niet kan verwerken in zijn kleine bolleke.
\nHij zag zich zelf alsof hij in een spiegel keek maar dan met een\u00a0 heel lief gezichtje en dan beginnen zijn kleine knietjes ook nog een eigen leven te lijden.
\nZe beginnen te wiebelen alsof het niets is, Stekel raakt er helemaal van in de war, hij deinst achteruit en meteen komt het andere wezentje onder door de haag gekropen, Hallo\u2026.
\nStekel kijkt verbaast naar zijn pratende evenbeeld, hij wil ook hallo zeggen maar zijn zachte stemmetje blijft ergens achter in zijn keel hangen, arggg dat is het enige wat eruit zijn mondje komt.
\nKun jij niet praten? \u201cvraagt een lief stemmetje\u201d, Stekel voelt het bloed naar zijn hoofdje stromen en hij knik alleen maar met zijn hoofdje, maar in plaats van dat hij ja knikt knikt hij nee\u2026.
\nHet andere egeltje (want dat was het natuurlijk) kijkt Stekel met een snuitje vol medelijden aan, maar zegt niets.
\nStekel schraapt zijn keeltje, er komt een geluid uit wat niet echt vriendelijk klinkt.
\nHet andere egeltje blijft verbaast naar Stekel kijken maar zegt nog steeds niets.
\nNogmaals schraapt Stekel zijn keeltje en zegt dan \u201cik kan wel praten hoor\u201d\u00a0 het er komt er een beetje verontwaardigd en snauwerig uit.
\n\u201cDat is mooi\u201d, zegt het egeltje om\u00a0 vervolgens onder de haag door te kruipen en in het donker te verdwijnen.
\nStekel blijft achter met een verbaast snuitje, na een tijdje komt Stekel weer een beetje tot bezinning, nog steeds verbaast over wat hij heeft meegemaakt.
\nDan gaat Stekel ook door de kleine opening onder de oude beukenhaag naar de andere kant richting de boomgaard.
\nEchter het andere egeltje is in geen velden of wegen meer te bekennen, even denkt Stekel na en besluit dan om naar huis te gaan, daar kan hij in alle rust nadenken over het geen wat hem overkomen is.
\nStekel kan zijn slaap niet vatten, hoe hij ook gaat liggen het lukt gewoonweg niet, het onrustige gevoel in zijn buikje wil maar niet verdwijnen en het eten van enkele kruiden had hem ook al niet geholpen.
\nEr ging van alles door zijn kleine bolleke, pfffff
\nIn de avond schemering, meestal de tijd dat egeltjes op stap gaan, komt ook Stekel tevoorschijn uit zijn huisje onder de grote composthoop, \u00a0met een wrevelig gevoel, en met een humeur dat is gedaald tot ver onder nul punt.
\nDat kwam natuurlijk door het tekort aan slaap, Stekel had geen oog dicht gedaan en dat allemaal door de gebeurtenis van de vorige nacht!
\nPa uil zat op een paaltje te zoeken naar vette muizen, hij zag Stekel aan komen wankelen!, \u201cben je ziek?\u201d vroeg pa uil aan Stekel.
\nStekel die helemaal in gedachten op weg was naar de boomgaard (tenminste dat dacht hij) liep zonder te reageren pa uil voorbij!
\nPa uil keek verbaast naar Stekel die zonder op te kijken voorbij wandelde, pa uil schudde met zijn koppie om vervolgens maar weer op zoek te gaan naar vette muizen, er moesten vier monden worden gevoed dus pa uil had geen tijd om achter Stekel aan te gaan!
\nStekel wandelde zonder na te denken richting een grote vervallen hooimijt, deze hooimijt stond flinke afstand van de oude vervallen boerderij.
\nStekel kwam daar nooit en waarom zou hij ook, hij kon genoeg eten vinden in de oude moestuin en in de boomgaard!
\nMaar nu liep hij als en kip zonder kop zo maar richting de hooimijt.
\nStekel kon geen hap door zijn keeltje krijgen, normaal had hij een zeer goede eetlust maar vandaag helemaal niet, of dat door het draaierige gevoel kwam in zijn buikje wist hij niet!
\nLangzaam strompelde hij voort richting de hooimijt want lopen kon je het niet noemen!
\nPlotsklaps zo uit het niets hoorde hij weer dat stemmetje \u201cmiste je me nu al?\u201d het was het zelfde egeltje als de vorige avond, en lieve lezers dit egeltje was niet op haar mondje gevallen!
\nStekel die helemaal in gedachten richting de hooimijt was gestrompeld schrok op uit zijn gepeins, huhh?………watte?
\nOjee, vervolgde het egeltje \u201cben je op je mondje gevallen?\u201d.
\nStekel werd er een beetje wrevelig van, \u201cNee hoor helemaal niet!\u201d.
\n\u201cZow, het kan praten\u201d, vervolgde het egeltje.
\n\u201cJa hoor dat kan ik heus wel\u201d, antwoorde Stekel een beetje bitsig.
\n\u201cOoohw wat zijn we vriendelijk\u201d, reageerde het egeltje.
\nStekel vond het maar een vreemd gesprek en zijn lijfje werkte ook al niet echt mee, knikkende knie\u00ebn en dat vervelende gevoel in zijn buikje.
\nNee\u2026..hij was niet echt zich zelf en dan staat er ook nog zo\u2019n vreemd schepsel hem te bekritiseren!
\n\u201cHeb je ook een naam?\u201d vroeg de vreemde egel.
\n\u201cJa hoor die heb ik heus wel\u201c antwoorde Stekel.
\n\u201cEn wat is die dan?\u201d vroeg de egel.
\nOhw eum\u2026.
\n\u201cIs je naam ohw eum?\u201d, Was de snelle reactie van het egeltje.
\n\u201cNee natuurlijk niet wie noemt zijn kind nu ohw eum mijn ouders in ieder geval niet\u201d, Stekel werd er een beetje knorrig van, wat een bijdehand ding pff , dacht hij.
\n\u201cWat is je naam dan?\u201d , ook het egeltje werd er een beetje ongeduldig van\u2026.\u201dpfff mannen!\u201d, vervolgde ze.
\nStekel\u2026\u2026..
\n\u201cMijn naam is Stekel\u201d, en dat kwam er vol trots uit, Stekel vond dat hij een mooie naam had, zijn opa had dezelfde naam gehad als hij nu heeft en daar was Stekel echt wel trots op.
\n\u201cHallo Stekel\u2026.en ik ben Plien vernoemd naar de moeder van mijn moeders moeder\u201d.
\nStekel die dat niet zo snel kon volgen knikte alsof hij het allemaal had begrepen, nu was Stekel niet echt de snuggerste op het gebied van vrouwen!
\nEigenlijk was ma egel de enige vrouw die hij had gekend, Stekel wist eigenlijk niet wat hij met haar aan moest, zijn lijf begon alleen maar raar te doen als ze dichterbij kwam, een beetje kriebelig werd hij er wel van!
\n\u201cHeb je al een vriendinnetje?\u201d vroeg Plien, \u201chuhh wattes?\u201d reageerde Stekel.
\n\u201cHeb je al een meisje?, verkering?, vrouw?, partner\u201d ging Plien verder, \u201cof ben je al getrouwd?\u201d.
\nZe ratelde maar door, \u201cheb je al iemand op het oog?\u201d.
\nStekel keek haar verbaast aan en dacht even na over wat hij wilde antwoorden.
\n\u201cOeps\u2026.ik moet weg, daag Stekel kom je morgen ook nog?\u201d En weg was ze.
\nStekel bleef verbaast en beduusd achter, hij had het antwoord nog op zijn tong liggen, pas na enkele minuten besloot hij maar om terug te gaan naar de boomgaard, daar was het tenminste lekker rustig!
\nStekel lag heerlijk te slapen met een grote glimlach op zijn mond en met blosjes op zijn wangen, hij droomde over Plien, \u00a0samen zweefden ze over de grote groene weiden en kwamen dan de grootste appels en peren tegen en de heerlijkste vette wormen.
\nStekel was een echte smulpaap en hij droomde vaak over de lekkerste hapjes.
\nEn nu was hij dan samen met Pien en aten ze van appels die wel tien keer zo groot waren als ze zelf waren.
\nPlotseling werd Stekel opgeschrikt uit zijn slaap, hij hoorde een harde knal en nog een en nog een!
\nOnweer dacht hij en voorzichtig stak hij zijn neusje buiten de woning, buiten was het erg donker het regende en waaide hard, heel hard zelfs het ging flink te keer.
\nHet liep al tegen de avond als storm over de boomgaard van de oude boerderij trekt, Stekel besluit om binnen te blijven, hij heeft een kleine voorraad kast waarin nog wat gedroogde appeltjes en ander fruit ligt opgeslagen voor tijden zoals dit!
\nEn terwijl hij heerlijk aan het smullen is komt er een vervelend gevoel over hem heen, Plien mommelt hij\u2026.hij denkt ineens aan Plien die onder de oude en vervallen hooiberg woont.
\nStekel word steeds onrustiger en het nare gevoel neemt alleen maar toe, hij denkt een tijdje na en besluit als de storm minder is geworden om dan naar haar toe te gaan!
\nSnel eet Stekel zijn buikje vol en gaat dan bij de uitgang staan wachten tot de storm minder word, even later besluit hij toch maar te gaan het onrustige gevoel neemt allen maar toe.
\nZo snel als maar kan gaat Stekel richting de hooimijt, onderweg moet hij een paar keer schuilen, hij kan zich niet herinneren dat hij ooit in zijn leventje zo\u2019n storm heeft meegemaakt, brrrr
\nOveral liggen takken en andere rommel, en Stekel moet een heel stuk omlopen, omdat er een grote tak voor de opening van de oude\u00a0 beukenhaag ligt!
\nHet is een hele onderneming om bij de hooiberg te komen en het duurt dan ook veel langer dan normaal!
\nAls hij dichterbij de hooiberg komt ziet hij als het bliksemt dat de hooiberg flink geleden heeft onder de storm, nu weet Stekel niet precies waar Plien woont, ze heeft alleen maar verteld dat ze onder de hooiberg woont.
\nStekel besluit rondom de hooiberg te lopen en wie weet vind hij haar huisje wel, de storm is over zijn hoogte punt heen en trekt richting het hoge noorden, maar helemaal voorbij is het nog niet!
\nPlotseling lijkt het wel of Stekel een stemmetje hoort, hij spits zijn kleine oortjes het lijkt wel of hij iemand om hulp hoort roepen, door de storm is echter het moeilijk te horen!
\nMaar met de kleine oortjes van Stekel is niets mis en weer hoort hij dat stemmetje, help!\u2026\u2026\u201dPlien???\u201d, mompelt Stekel\u2026.
\nStekel probeert te achterhalen waar het geluid wegkomt en dat is niet zo makkelijk als je zou denken.
\nGelukkig neemt de storm steeds verder af, Stekel loopt langs de hooiberg die eigenlijk geen hooiberg meer is, er is nog maar een klein bergje hooi over van de grote hooiberg,
\ner is veel van het hooi door de storm weggeblazen!
\nStekel die nu veel dichter bij het hooibergje is gekomen hoort dan weer dat stemmetje maar dan veel dichterbij.
\nZo snel als zijn kleine beentjes hem kunnen dragen rent hij naar de plek waar hij meent het geluid te horen!
\n\u201cHALLOOOO!!!!\u201d……roept Stekel zo hard als hij kan en meteen komt er aan antwoord\u2026\u201dhier ben ik!!\u201d.
\n\u201cBen jij dat Plien\u201d roept Stekel!
\n\u201cHelp me ik zit vast\u201d Stekel hoort meteen het angstige stemmetje van Plien.
\nVol vuur drukt en krabt Stekel al het hooi en andere rommel weg die op de weg liggen naar Plien.
\nMoeizaam komt Stekel vooruit en langzamer dan gehoopt komt hij dichter bij Plien.
\n\u201cPlien !…..\u201d Stekel roept haar naam, \u201cStekel ik ben hier\u201d hoort hij haar zeggen met een bibberend stemmetje\u2026\u2026\u201cik zit vast!….Stekel!!..help me!!\u201d
\nStekel is als een gek bezig om bij haar te komen het hooi en alle andere rommel word weggehaald het is een heel karwei en dat terwijl de regen met bakken uit de lucht valt.
\nStekel merkt niet eens dat dat hij al tot zijn knietjes in het regenwater staat, hij is bezig om de rommel weg te halen en zijn gedachten zijn bij Plien\u2026zijn plien?
\nStekel schud met zijn kleine koppie alle gedachten weg en focust zich dan weer op de rommel, steeds dichter komt hij bij Plien.
\nHet duurt niet lang of hij is bij haar, het is donker en ondanks dat egeltjes uitstekende oogjes hebben en goed kunnen zien in het donker is het moeilijk te zien hoe Plien vast zit!
\nPlien verteld aan Stekel dat ze vast zit onder een baal hooi en er niet onderuit kan komen!
\nStekel denkt een moment na maar ziet dan een rood strotouw, wat als ik die nu eens door bijt?, denk hij.
\nDan..\u2026.mmmm, veel tijd heeft hij niet om na te denken hij hoort Plien kreunen door het gewicht van de hooibaal!
\nEven aarzelt hij nog maar dan bijt hij het rode touw in twee\u00ebn, de geperste baal hooi valt als een explosie helemaal uit elkaar.
\nDoordat de baal uiteen valt komt Plien vrij, natuurlijk met een beetje hulp van Stekel, het water was inmiddels flink gestegen, de beide egeltjes stonden er al tot hun middel in.
\nDe regen die met bakken uit de lucht viel had voor deze stijging gezorgd, gelukkig waren de meeste buien al weer over getrokken!
\n\u201cBedankt Stekel als jij er niet was geweest dan was ik vast verdronken\u201d.
\nPlien had bijna haar leven verloren door de storm en van haar huisje was er ook niets meer over, gelukkig leefde ze nog dankzij Stekel.
\n\u201cKom we gaan naar huis\u201d stelde Stekel voor, \u201cmaar ik heb helemaal geen huis meer\u201d Snikte Plien.
\n\u201ckom maar mee\u201d en stekel liep richting de grote composthoop waaronder het huis van Stekel te vinden was.
\nBibberend liep Plien achter Stekel aan ze was koud nat en verdrietig.
\nHet duurde niet lang of Stekel en Plien waren aangekomen bij de compost hoop, Stekel ging naar binnen en Plien volgde hem het grote warme nest in!
\nEven later waren Stekel en Plien gedroogde appeltjes aan het eten, ze hadden erge honger gekregen van hun avontuur!
\nEn onder het eten keken ze elkaar diep in de ogen en vonden hun liefde in elkaar.<\/p>\n
Hoe ging het verder\u2026\u2026.<\/p>\n
Nog vele jaren maakte het verliefde stelletje de omgeving van de oude vervallen boerderij onveilig.
\nAlleen zijn ze niet gebleven want het duurde niet lang of piep kleine egeltjes volgden Pa en Ma door de oude boomgaard of de vervallen moestuin op zoek naar de lekkerste hapjes!<\/p>\n
<\/p>\n
IKKE<\/p>\n
<\/p>\n
Stekel op weg naar de Hooimijt.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het eerste voorjaarszonnetje verdwijnt langzaam uit beeld, ergens in de verte hoor je de roep van een kerkuil! Voorjaar!….vele dieren hebben er naar verlangd, het was een lange en koude winter met veel sneeuw waarvan de laatste restjes nu wegsmelten! De natuur komt langzaam maar zeker weer tot leven, de merels achter op de brink […]\n","protected":false},"author":2,"featured_media":8520,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[44],"tags":[],"class_list":["post-8005","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-verhalen"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8005","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8005"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8005\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8519,"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8005\/revisions\/8519"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/8520"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8005"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8005"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/henkhorck.eu\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8005"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}