Ik kan me nog een belevenis herinneren die ik met onze hond Beau hebben meegemaakt, en dit verhaal wil ik graag met jullie delen.
Onze hond Beau is een Golden Retriever. Ik weet niet of jullie het weten, maar Golden Retrievers zijn speciaal gefokt voor de jacht op waterwild. Het apporteren van onder andere eenden en ganzen kunnen ze als de beste. En als ze dan ook nog het water in mogen, dan zijn ze echt happy! Zwemmen kan onze hond dan ook als de beste.
Ben je aan het wandelen in de buurt van water, dan is het plons en weg. Ook van een modderbadje kunnen ze echt genieten. Of de baas er ook zo van geniet, is een heel ander verhaal.
Retrievers hebben een goed karakter en een dikke vacht. Een paar keer per jaar is ze in de rui en dan rollen de vele plukken weer over de grond. Onze stofzuiger is er inmiddels al overspannen van geworden.
Vorige week woensdag, toen ik van mijn werk terugkwam, liep Beau achter het huis.
Normaal komt ze meteen aangerend om je te verwelkomen, enthousiast dat het baasje er aankomt, maar deze keer kwam ze niet.
Op een afstandje sta ik naar haar te kijken en vraag me af waarom ze niet komt. Ik zag dat ze wat in haar bek had, iets wat ik op deze afstand niet kon zien. Ik loop naar haar toe en toen ik dichterbij kwam zag ik meteen dat ze een konijn in haar bek had.
En ik zag meteen dat het geen wild konijn was; deze was namelijk wit met zwarte vlekken.
Het duurde echter even voordat ik het konijn in mijn handen had.
Wat een Golden Retriever vastheeft, laat ze zo nog niet los en ze is ook niet getraind voor de jacht, het woordje “los” werk dan niet integendeel. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken: ik heb gewonnen, yeah.
Toen ik het konijn dan eindelijk in mijn handen had, kon ik het diertje beter bekijken.
Helaas zat er geen leven meer in dat arme beestje, ik zag meteen dat het een tam konijn was, jajaaa een dood konijn is altijd tam, duhh.
Erg sneu, die @%^@# hond ook!
Wat ook vreemd was dat ik het gevoel had dat ik dit arme diertje al eens eerder had gezien.
Ik dacht: waar heb ik dat beestje dan eerder gezien? Ik moest er toch even diep, heel diep over nadenken.
Oh shit!!!! (Sorry voor mijn woordgebruik), volgens mij is dit het konijn van de buren!
O jee! Ik heb het dode konijn van de buren in mijn hand ! Rob of Bob, iets met ‘ob’ erin dat wist ik nog wel.
Ik zal maar bekennen dat ik er flink mee in mijn maag zat, het konijn is van de kinderen van buurman Ronnie, en ze zijn er ontzettend gek mee, ik zag ze regelmatig dat ze met dat arme konijntje buiten zaten te spelen op het gras.
En nu had Beau dat arme diertje naar de eeuwige knollenvelden geholpen, en dat vond ik geen prettige gedachte, geloof me!
Ik durfde niet met dat dode konijntje onder mijn arm naar de buren te stappen en te zeggen: kijk, daar is Bobbie dan! Hij is alleen een beetje dood! Nee… echt niet dat ging niet gebeuren, dat kreeg ik niet over mijn hart.
Ik had echt te doen met die arme kindertjes en een nieuwe kopen was ook geen optie; je vindt nooit een konijn met dezelfde vlekken.
Ik maar denken: wat moet ik nou? Ik kreeg het er al van in mijn maag, pfff.
Het duurde een tijdje voor ik de oplossing had bedacht. Mijn plan was om het konijntje als het donker was weer stiekem terug te leggen in zijn hokje.
En als ze hem dan morgen zouden vinden, dan zouden ze vast denken dat het arme ding gestorven was aan een hartaanval
Voor mijn gevoel duurde het uren en uren voordat het donker werd, maar eindelijk was het zover en ik had ook nog een beetje geluk.
Het was namelijk volle maan en dat kwam mooi uit, voorzichtig en bijna geruisloos sloop ik richting het konijnenhokje.
Ik voelde me als een marinier op missie, de maan verlichtte op een zacht zilveren manier mijn weg naar het konijnenhok van de buren, mooier kon het niet.
Voorzichtig legde ik het konijntje terug in zijn hokje op een laagje stro, en met de gedachte dat ik het toch maar mooi opgelost had sloop ik als een dief in de nacht weer terug naar huis.
Daar aangekomen heb ik maar een paar borreltjes genomen voor de schrik, want dat was wel even nodig, ik trilde nog steeds van mijn avontuur met het konijn.
Het was alweer een week geleden dat ik het konijntje netjes terug had gelegd in zijn hokje en ik moet eerlijk bekennen dat ik het voorval eigenlijk al weer vergeten was.
Misschien had ik deze traumatische ervaring ook wel verdrongen, ik heb geen idee, maar ik dacht er in ieder geval niet meer aan.
Totdat ik Ronnie tegenkwam, ach je kent het wel je komt iemand uit de straat tegen en dan maak je even een gezellig praatje!
Hij vroeg hoe het met mij was? Ik zeg: prima, en met jou? Ja, met mij gaat het ook goed, ach je kent zo’n praatje vast wel! Maar goed, we kwamen een beetje aan de babbel en ineens leeft hij op: “Oooh, ik moet je nog iets vertellen!” En vol vuur begint hij zijn verhaal.
“Jij kent ons konijn Bassie toch wel?” Ik dacht meteen: oh nee! Ik kreeg meteen weer dat vervelende gevoel in mijn onderbuik.
Ik zeg: “Bassie?”
“Ja, Bassie, ons konijn, daar is namelijk iets heel vreemds mee gebeurd,” ging Ronnie verder.
“Ehh, o ja?” vroeg ik (maar ik dacht: oh nee… hij weet het!), “ehm, ja die ken ik wel” (vulde ik aan). “Dat is toch jullie konijntje, dat leuke beestje met die vlekjes en zo’n lieve snuitje?”
“Ja, erg rustig,” zegt Ronnie, “maar wat ik je nu ga vertellen is toch wel een heel vreemd verhaal.” En hij kwam wat dichter bij me staan, zijn blik werd ernstig en op een fluisterende toon vervolgde hij zijn verhaal.
“Vorige week dinsdag kwamen de kinderen van school, ze gaan dan even later nog even naar het hokje van Bassie om hem te voeren, en schoon water te geven.
Maar Bassie lag stil in een hoekje en bewoog niet meer, hij was zo dood als een pier.
Ik denk zelf aan een hartstilstand of zoiets.
“Ik zeg: “O ja?” “Ja, dat kan ook bij konijnen gebeuren.”
“Tja, en wat moet je dan? De kinderen stonden daar volop in tranen, dus zat niets anders op dan het maar op een respectvolle manier te doen. Dus hebben we hem in een mooie doos gelegd en begraven, even een momentje van stilte.
De kinderen hadden nog een gedicht geschreven dat ze voorlazen bij zijn grafje. Het was voor de kinderen ook de eerste keer dat er een konijn doodging, dus hebben we hem netjes met respect begraven.
We hebben nog een kruisje op zijn grafje gezet, het was een heel mooi en emotioneel afscheid van Bassie, ik kan niets anders zeggen.”
“Maar nu komt het: twee dagen later, donderdag was het, ik wilde het hok van Bassie gaan schoon te maken, want zaterdag komt er een nieuw konijntje.
Ik maak het hok open om hem daarna schoon te maken, maar wat ik toen zag bezorgde me de schrik van mijn leven, ik viel achterover en hoeps daar lag ik dan op de rug in de tuin, het hart zat achter in mijn keel.
Bassie, die we twee dagen geleden hadden begraven lag weer in zijn hokje!!!
Ik zeg: “Ja idd dat is wel heel erg vreemd, dat zoiets kan?”
Volgende keer als Beau weer met een dood konijntje in zijn bek komt aanwandelen,
dan gaat hij meteen in de groene container. Ehm, het konijn dan hè 😊.
IKKE